Dzisiejszy sen zaskoczył mnie wyciągnięciem z odmętów przeszłości totalnie zapomnianego utworu. Przez co zaczęłam przypominać sobie inne temu podobne sytuacje. Powyższy Fleetwood Mac - Seven Wonders, po jednym śnie męczył mnie przez ponad rok, zanim udało mi się go znaleźć na YT i poznać tytuł i wykonawcę. Miałam go nagranego z radia na kasetę razem z innymi moimi ówcześnie ulubionymi, pojedynczymi kawałkami i słuchałam go na moim pierwszym walkmenie na przełomie 80/90.
Rzadko spotyka się artystów, których wrażliwość pozwala na tak szeroką wszechstronność, jak u Małgorzaty Południak. Więc z przyjemnością od lat śledzę jej twórczość, podziwiam wyczucie słowa, obrazu oraz czułość, z jaką podchodzi do codzienności i wewnętrznych podróży.
Kiedy byłam dzieckiem, zasypiałam, utrzymując świadomość. Czułam coraz mocniejsze bujanie, aż następowało wyrzucenie z ciała. Zwykle lądowałam w pokoju obok lub przed budynkiem, w którym spałam. Do dziś nie wiem czemu, ale jedne z pierwszych zapamiętanych przeze mnie snów polegały na tym, że po wylądowaniu przed budynkiem na nocnym niebie pojawiał się świecący trójkąt, który chciał mnie zassać w siebie, a ja za każdym razem usilnie przed nim uciekałam przerażona. Ten motyw przeplatał się ze snami, w których byłam zasysana prosto w nocne niebo. Więc kiedy zaczynałam czuć intensywne przyciąganie, chwytałam się wszystkiego, co było po drodze, jak np. gałęzi drzew lub dachów budynków, byle tylko oprzeć się porywającej mnie w niebo sile.
Przez dłuższy czas opłakiwałam to, co zrobiło AI z rynkiem ilustratorskim. Ogarniały mnie fale obaw, więc rozkładałam je na czynniki pierwsze i sprawdzałam, gdzie są dziury w moim rozumowaniu zostawiające nadzieję, że jeszcze istnieje przyszłość dla ilustracji. Trzymałam się tych małych wyrw kurczowo, równocześnie obserwując, jak wszystkie moje obawy się urzeczywistniają.
Dziś śniłam o jakimś rytuale. Ludzie siedzieli na schodach i uderzali w bębny wykonane z cienkiej brązowej blachy. Tworzyli transowe, rytmiczne powtórzenia i buczącą wibrację. Wszyscy byli bardzo skupieni. Po jakimś czasie w wodzie pojawiły się smugi złotego światła. Najpierw pojedyncze, a z czasem zaczęły się zagęszczać wokół największego posągu i wirować, wypełniając go sobą.
Wyjątkowo użyję dziś angielskiego słowa Experiencer, ponieważ nie znalazłam dobrego odpowiednika w polskim, który nie byłby opisowy, jak np. 'osoba z doświadczeniami anomalnymi'.
Dopiero niedawno poznałam ten termin i myślę, że ze wszystkich ten jeden opisuje mnie najlepiej. Trudno jest zliczyć i opisać, ile dziwnych rzeczy zdarzyło mi się doświadczyć. Zawsze mnie nurtowało pytanie, czym są te zjawiska. Wewnętrznie miałam co do nich przeczucia i prywatne zrozumienie niektórych mechanizmów. Jednak nie wiedziałam, jak to zaklasyfikować, jak to nazwać, z kim o tym rozmawiać, czym to właściwie jest - brak klarownych definicji i jasnego słownictwa jedynie utrudnia sprawę.
Praca nad tą ilustracją zajęła mi miesiąc czasu ze względu na bardzo czasochłonną technikę. Kiedyś byłam dużym fanem myśli Ciorana od momentu, kiedy przeczytałam 'Złego Demiurga'. Z czasem porzuciłam sympatyzowanie z pesymizmem, chociaż nadal cenię wiele rozważań w nim zawartych.
Nazywam się Anna Helena Szymborska, a Udnua to mój pseudonim.
Rysuję, odkąd pamiętam: w rodzinnych opowieściach pojawia się historia o tym, że jako trzyletnie dziecko potrafiłam już uchwycić podstawową perspektywę, a w szkole nauczyciele miewali trudność z uwierzeniem, że prace w zeszytach są moje. Liceum plastyczne, ASP i późniejsza ilustracja były naturalnym rozwinięciem tej drogi, ponieważ rysunek od początku był moim językiem.
Przez ponad dwadzieścia lat realizowałam: okładki płyt i książek, grafiki na koszulki, komiksy, ilustracje do prywatnych kolekcji, prace do RPG opartych na mitologii Cthulhu, projekty postaci oraz grafikę do gier, a moje prace były wielokrotnie wyróżniane i wystawiane w kraju oraz za granicą. Ten okres dał mi warsztat, sprawność zawodową i doświadczenie w wielu technikach i stylistykach, z czasem jednak coraz wyraźniej widziałam, że kolejne realizacje oddalają mnie od tematów, które naprawdę mnie interesowały. Krótki etap w gamedevie domknął dawną ścieżkę zawodową, zweryfikował sposób myślenia o tym, czemu warto poświęcać czas.
Z tego rozpoznania powstało Oneiric Anamnesis - nazwa odwołuje się do platońskiego rozumienia anamnezy, według którego poznanie nie jest tylko zdobywaniem nowych informacji, ale także odzyskiwaniem pamięci o czymś, co zostało zapomniane. W tym ujęciu sen staje się przestrzenią powrotu do ukrytych warstw doświadczenia.
Świadome śnienie od zawsze jest dla mnie naturalnym elementem życia i obejmuje także obszar nazywany projekcją astralną; traktuję je jako stałe źródło obrazów, pytań, obserwacji, spotkań z Wyższą Jaźnią i innymi niefizycznymi istotami. Moje zainteresowania od dzieciństwa kierowały się ku ludzkiej kondycji, mitom, symbolom, rytuałom, dawnym kulturom i odmiennym sposobom postrzegania rzeczywistości, dlatego w tle moich poszukiwań pojawiają się liczne książki, filmy i muzyka, a wśród wielu poruszających moją wyobraźnię autorów są: Lovecraft, Vandermeer, Ligotti, Hesse, Campbell, Fromm, Eliade, Propp, Keel, Vallée i Monroe.
Na tym blogu wieloletnie doświadczenie ilustracyjne spotyka się z materiałem, który był obecny we mnie od najwcześniejszych lat. To przestrzeń w której chcę archiwizować moje doświadczenia, wglądy, przemyślenia, jak również wszystko co mnie inspiruje.
Przez ponad dwadzieścia lat działalności ilustratorskiej, miałam okazję i przyjemność brać udział w wielu ciekawych projektach. Czego ślad można zobaczyć w poniższej galerii:
